Szafy odkąd pojawiły się w historii aranżacji wnętrz cieszyły się niesłabnącą popularnością. Pierwsze szafy były tak na prawdę zbitkiem z desek, dlatego gdy gdańscy mistrzowie zaczęli wytwarzać swoje szafy, wszyscy chcieli takie mieć.
Te meble gdańskie budowane były jako jedno, dwu lub trzy drzwiowe. Były bardzo cięzkie. Niektóre egzemplarze ważyły nawet pół tony. Każda szafa miała wysokość ok. 2,5 metra. Bardzo często części szaf były przeszklone. Duża satarannośc wykonania i dbałość o szczegóły sprawiły, iż szafy stały się popisowym meblem gdańskim. Boki szaf, tzw. pilastry, zdobione były wstęgowymi dekoracjami snycerskimi. Równie często stosowano spiralne kolumny na frontach szaf.
Podobnie jak na krzesłach i na sofach, na gzymsach szaf bardzo często rzeźbiony był herb Gdańska. Meble gdańskie nie kończyły swoich nawiązań do baroku tylko na zaczerpnięciu sposobu dekoracji barokowej, ale również na stosowaniu podobnej technologii i ikonografii.
Szafy z Gdańska wywierały ogromne wrażenie na ludziach, dlatego bardzo często właściciele takiego sprzętu ustawiali go na wejściu do domu, w sieni, by świadczył o ich elegancji i zamożności. Właścicielami takich szaf byli ludzie zamożni, magnaci, szlachta.
Szafy okres swojej świetności miały w XVII i XVIII wieku. W wieku XIX szafy stopniowo traciły na zanczeniu, co spowodowane było zmianami w stylu mieszkalnym. Domy i mieszkania budowano mniejsze, niższ, ciaśniejsze. Mało kto mógł pozwolić sobie na posiadanie szafy gdańskiej w domu.