Meble gdańskie były prawdziwymi perełkami. Każdy mebel był unikalny, tworzony na specjalne zamówienie. Każdy artysta miał swój niepowtarzalny styl. Kolorystyka mebli była raczej jednostajna. Dominowały meble w kolorze naturalnego dębu lub przyciemniane orzechem. Ilość dekoracji na każdym elemencie była indywidualną sprawą artysty. Do najczęściej stosowanych ozdób należały:
-szerokie gzymsy;
-załamane kontury;
-pilastry;
-motywy roślinne;
-motywy geometryczne.
Jednym z częściej produkowanych elementów były stoliki. Stawiano je w salonach, jadalniach, pokojach zabaw. Charakteryzowały się okrągłą płytą, ale oczywiście nie było to regułą. Czasami blat miał kształt prostokąta lub kwadratu. No i oczywiście zdobienia. Bogate, barokowe, motywy roślinne i zwierzęce.
Meble gdańskie wykonywane były ze szlachetnego drewna. Głównie były to dęby, orzechy, jesiony. Jednak do produkcji mebli gdańskich stosowano nie tylko drewno. W bardziej ekskluzywnych wersjach obicia robiono ze skóry lub materiału. Każdy mebel wykańczany był poprzez nałożenie politury lub woskowanie.
Prawie każdy mebel gdański krył w sobie tajemnicę. Podwójne dna szuflad, skrytki, schowki i zakamarki niedostepne na pierwszy rzut oka umieszczane były w każdym meblu gdańskich mistrzów.
Meble gdańskie produkowane na początku XX wieku odchodzą w stylu od ściśle barokowych zdobień. Nadszedł raczej czas kompilacji, co odbiło się na estetyce mebli. Stały się one ciężkie, masywne, przesadnie zdobione. W dużej mierze zastąpiono ręczną pracę artystów, pracą maszynową. Obecnie produkcja mebli odbywa się dwojako. Część z nich (tzw. tracycyjne meble gdańskie) wykonywana jest wg pierwszych wzorców - ręcznie, na indywidualne zamówienie, a część (tzw. meble stylowe) pozostaje produkcją maszynową. Cena produktu końcowego metody ręcznej i maszynowej znacznie się różni, ale dzięki takim rozwiązaniom każdy może wybrać coś dla siebie.