Meble gdańskie i ich historia sięgają końca XIX wieku. Właśnie wtedy rzemieślicy z Gdańska zaczęli produkcję mebli różnego typu, inspirowanych formami barokowymi. Powrót do tego typu stylistyki był najprawdopodobniej spowodowany modą, panującą zwłaszcza w kręgach ludzi zamożnych, obcujących z kulturą.
Fascynacja tego typu meblami znalazła swój wyraz w powstałym w roku 1835 Towarzystwie Przyjaciół Sztuki. Towarzystwo propagowało szeroko rozumianą kulturę. Organizowano wystawy podkreślające wartość stylistyki minionych stuleci. Zainteresowanie tematem było ogromne. Wyroby prezentowane na wystawach zyskiwały w oczach potencjalnych nabywców. Do takiego stanu rzeczy przyczynił się Johann C. Schultz, który był współzałożycielem Towarzystwa. W roku 1841 wygłosił on swój odczyt "O Starożytnych przedmiotach rzemiosła artystycznego", by zachęcić ludzi do pielęgnowania spuścizny artystycznej przodków.
Schultz działał czynnie przez wiele lat, chroniąc przeszłość atystyczną miasta. Kolejne pokolenia szły za jego przykładem. Na salonach pojawiały się meble stylizowane na antyczne, tzw. meble stylowe oraz meble gdańskie. Ulubioną epoką rzeźbiarzy okazał się barok. I to właśnie w tym stylu wykonywano najwięcej przedmiotów. Styl barokowy charakteryzował się przepychem. Owoce, liście akantu, lwy i kolumny wyróżniały styl barokowy na tle innych stylów. Od produkcji małych, pojedynczych przedmiotów rzemieślnicy przeszli do całych kompletów - kredensów, stołów, krzeseł, ław, sekretarzyków i innych. Jakość mebli była różna. Jednak do dziś zachowało się wiele przedmiotów z tamtej epoki.